„Tak powinna wyglądać komunikacja z dziećmi. Podczas tego filmu myślałam
o dzieciach z mojej rodziny.”
„Po wyjściu z sali miałam ochotę przytulać innych ludzi.”
To cytaty osób, z którymi rozmawiałam o tym filmie. Ja sama, przyznam szczerze, że siadając do napisania tego posta, nie mam pojęcia, co z niego powstanie. Nie wiem, gdzie zaniosą mnie moje własne odczucia na temat seansu. To właśnie wydaje mi się być w C’mon C’mon najbardziej magiczne. Rozmawiałam na jego temat z wieloma osobami i wszyscy mówią jednym głosem: to zachwycający, poruszający obraz. Jest jednak jedno ale – każda
z nich odebrała opowiedzianą historię nieco inaczej i ma na jej temat inne przemyślenia. Różnie postrzegają bohaterów, opuszczają kinową salę
w odmiennych stanach: jedni chcą przytulać potrzebujące tego osoby, drudzy sami potrzebują zostać przytuleni. Podczas napisów ocierają łzy,
lub uśmiechają się. Dlatego właśnie tak trudno jest mi się z C’mon C’mon zmierzyć. To jeden z tych filmów-luster, w których odbijamy samych siebie
i swoje doświadczenia wyjątkowo mocno.
No, dalej! Podejmuję wyzwanie!
Zacznijmy od nakreślenia „tu i teraz”. Johnny (Joaquin Phoenix) jest dziennikarzem radiowym. Przemierza Stany w poszukiwaniu flagowych dla siebie materiałów. Są nimi rozmowy z dziećmi. W czasie tych konwersacji Johnny zadaje im ważne pytania. Są związane głównie z sensem życia, wizją przyszłości własnej i świata oraz roli międzyludzkich relacji. Jest świetny
w tym co robi i mimo zmęczenia tułaczką po pustych, hotelowych pokojach – czujemy, że kocha to zajęcie. Wydaje się też niestety, że jest ono wszystkim, co ma.
Wir pracy Johnnego przerywa telefon od jego siostry. Oboje nie są
w szczególnie dobrych relacjach, ale Viv (Gaby Hoffmann) po prostu potrzebuje pomocy. Jej mąż, artysta, aktualnie przebywa w innym mieście
i doświadcza dość gwałtownych problemów natury psychicznej. Viv planuje do niego pojechać, aby udzielić mu wsparcia. Nie ma jednak z kim zostawić ich wspólnego syna, Jesse’ego (Woody Norman). Sprawa jest więc prosta: Johnny ma zaopiekować się w tym czasie Jesse’m.
Fotos z fimu / Gutek Film / materiały dystrybutora
Jaki jest Jesse? Jego mama mówi o nim, że dziwny. Nie jest jednak tym zaniepokojona – bardzo go kocha i pozwala wyrażać siebie na wszelkie sposoby. On sam, jako chłopiec nad wyraz dojrzały na swój wiek, jest swojej dziwności świadomy. Jesse pierwszą pobudkę urządza Johnnemu włączając bardzo głośno klasyczną muzykę. Opowiada o niesamowitych, grzybnych konstrukcjach, jakimi porozumiewają się ze sobą drzewa. Nie lubi, gdy cokolwiek jest zrobione czy powiedziane w „należyty” sposób. Tak, to niezwykły chłopiec. Obdarzony niebywałą inteligencją, wrażliwością
i poczuciem humoru.
Fotos z fimu / Gutek Film / materiały dystrybutora
Johnny ma duże doświadczenie w pracy z dziećmi i na pierwszy rzut oka Jesse nie jest dla niego szczególnym wyzwaniem. Czy aby na pewno?
💙 Przed jakimi wyzwaniami postawi go siostrzeniec?
💙 Skąd może wynikać potrzeba chłopca do stawiania mu wyzwań?
💙 Rodzice Jesse’go – jakie stwarzają mu warunki do rozwoju? Jaki obraz świata buduje sobie przy nich chłopiec?
💙 Jesse w relacje z Johnnym – jak wygląda ich komunikacja?
💙 Czego uczą siebie nazwajem?
💙 Co Jesse obudził w Johnnym?
💙 Czy są do siebie podobni?
💙 Czy dorosły=dojrzały? Czego oczekiwał w tej kwestii Jesse?
💙 Przede wszystkim: jak poszczególne sceny działają na WAS? Dlaczego akurat te?
C’mon C’mon to film o dzieciństwie. Nie mniej, niż o dorosłości. To film
o zaufaniu. I o tym, jak łatwo je stracić, gdy zrani się małą, delikatną istotę. To również film o porozumieniu bez względu na wiek. Oraz o tym, jak czasem trudno je nawiązać, gdy zapomniało się o dziecku wewnątrz nas.
To film o mierzeniu się ze sprawami, na które nie jesteśmy gotowi.
Oraz o gotowości, jaką zyskujemy z czasem. To film o wyrażaniu emocji.
O rozpaczy. Beztrosce. Miłości. Radości. Bezradności. Gniewie. Również
o tym, co bardzo trudno jest wyrazić, nawet będąc w bliskiej relacji. To film
o tym, że na wszystko potrzebujemy czasu. I że musimy pchać nasze życie
i wartościowe relacje do przodu. To film o tym, że emocje i relacje to tak naprawdę wszystko, co mamy.
Tak naprawdę, każda i każdy z Was zobaczy w tym filmie co innego. To jest jego ogromna siła i piękno. Niezależnie od tego, czy C’mon C’mon rozgrzeje Wasze serca i doda otuchy, czy sprawi, że w czasie seansu po Waszych policzkach spłyną łzy – uwierzcie, że warto. Jest to film na wskroś nowoczesny, zarówno w formie jak i treści. Powiedziałabym nawet, że swoją odwagą w mówieniu o emocjach i tym, jak ważne są dla nas relacje z innymi ludźmi – burzy pewien przyjęty, szkodliwy porządek. Porządek, który emocje spycha na drugi plan i traktuje jako źródło problemów
i nieporozumień. Ten sam, który chłopcom zakazuje płakać,
a dziewczynkom ciskać pioruny gniewu. Bohaterowie filmu udowadniają,
że skutecznie porozumieć możemy się jedynie wtedy, gdy będziemy wyrażać emocje we wszystkich właściwych dla nas odcieniach. Oraz, że istnieją sposoby na to, aby robić to w bezpieczny sposób.
Idźcie do kin!
patrzaj w serce 