Archiwa kategorii: Bez kategorii

Na „Powodzenia, Leo Grande” wybrałam się nie widząc o nim zbyt wiele. Prawdę mówiąc, tego dnia miałam ochotę na lekki, niewymagający szczególnej refleksji seans. Po przeczytaniu opisu filmu spodziewałam się raczej kolejnej romantycznej komedii omyłek o erotycznym zabarwieniu. Jedynie postać pełnej klasy i gracji Emmy Thompson sugerowała mi, że może się tutaj wydarzyć o wiele więcej. Nie myliłam się.

Zacznijmy więc właśnie od niej. Graną przez Emmę Thompson Nancy Strokes poznajemy, gdy pełna niepewności poprawia swój wygląd w hotelowym pokoju. Ma na sobie elegancką garsonkę, jej twarz okalają siwe pasma włosów. Wyraźnie czujemy, że jest pełna niepokoju, co zdradzają nerwowe ruchy i wypowiadane do samej siebie półsłówka. Trudno się dziwić jej niepewności – to jej pierwsze w życiu spotkanie z o wiele młodszym od siebie pracownikiem seksualnym, z którym umówiła się przez internet.
Co doprowadziło Nancy do podjęcia takiej decyzji?

Nancy przed emeryturą pracowała jako szkolna katechetka, swoje życie poświęciła rodzinie i wychowaniu dzieci, z którymi ma aktualnie dość napięte stosunki. Jej nieżyjący od dwóch lat mąż nie należał do czułych kochanków, ich seks Nancy wspomina jako mechaniczną czynność ukierunkowaną na satysfakcję tylko jednej ze stron. Tymczasem w kobiecie latami narastało poczucie niespełnienia i niechęć do wykonywania „małżeńskiego obowiązku”. Jednocześnie dojrzewała w niej ciekawość
i pragnienie zaznania prawdziwych uniesień, wzajemnego pożądania i osiągnięcia orgazmu – Nancy nie doświadczyła go
w swoim życiu ani razu, nawet sama ze sobą. Jest świadoma swojego stłumienia i zdeterminowana, by to zmienić. Wiara w to, że seks musi mieć jakiś inny, o wiele przyjemniejszy wymiar i pragnienie zrealizowania trzymanych dotąd na wodzy erotycznych fantazji zaprowadziły ją w czułe objęcia Leo.

Nareszcie zjawia się i on – młodszy o kilka dekad, z wyrzeźbionym ciałem, spokojny
i pewny siebie. O Leo (Daryl McCormack) początkowo nie wiemy nic więcej oprócz tego, że jest specjalistą w swoim fachu i czerpie z niego wiele radości. To nie on ma być bohaterem spotkań – cała uwaga ma skupić się na Nancy
i jej niezaspokojonych pragnieniach. Nasza bohaterka chyba nie mogła trafić lepiej. Leo naprawdę lubi to, co robi. Jest pełnym empatii rozmówcą
i kochankiem wyczulonym na potrzeby drugiej strony. Dobrze wie, jak ważna w seksie jest komunikacja, poczucie bezpieczeństwa i intymna atmosfera. Gra wstępna w jego wykonaniu zaczyna się od najdrobniejszych gestów
i rozmowy, w czasie której stara się budować poczucie bliskości i otworzyć Nancy na realizację swoich pragnień. Mimo starań Leo, Nancy targają wszelkie wątpliwości: wstyd związany ze swoim wiekiem, poszukiwaniem bliskości, starzejącym się ciałem oraz poczucie winy związane z konserwatywnym dotąd stylem życia. Zatem przejście do rzeczy – mimo najlepszych chęci obu stron – wcale nie będzie takie łatwe…

Zanim to się stanie Nancy będzie musiała stawić czoła całej lawinie tłumionych dotąd impulsów i uczuć, a z drugiej strony – kompleksów oraz przekonań o sobie samej. Będzie zmuszona zadać sobie pytania: czy to naprawdę ja, czy rzeczywiście właśnie tego pragnę, czy zasługuję na przyjemność? My za to będziemy świadkami jej przemiany w doświadczaniu siebie i swojego ciała. Leo również da się nam poznać lepiej. Interesujących wątków jest tu naprawdę wiele, podsuwam kilka z nich.

💗 Lęk przed wcieleniem fantazji seksualnych w rzeczywistość – skąd się on bierze u Nancy?
💗 W jaki sposób kobieta postrzega swoje ciało? W jaki sposób dokonuje się przemiana?
💗 Jakie kolejne przekonania o sobie i swojej seksualności z pomocą Leo przełamuje Nancy?
💗 Granice prywatności pracowników seksualnych – czy Nancy zawsze była w porządku wobec Leo?
💗 Rzeczywistość pracowników seksualnych i związane z nią trudy.
💗 Upływ czasu a seksualność – dlaczego seks osób starszych wciąż jest tematem tabu?
💗 Przyjemność i wstyd – dlaczego są tak mocno ze sobą związane?
💗 Zdrowa wizja seksu – jaka jest w Twoim odczuciu?

„Powodzenia, Leo Grande” dość niepozorny, a bardzo ważny film o kobiecych potrzebach seksualnych i odwadze do sięgania po ich zaspokojenie. Sam seans jest pełen ciepła i poczucia humoru. Intymna relacja bohaterów pokazuje, jak ważna i ogromna potrafi być radość czerpana ze wzajemnego zaufania i bliskości. Reżyserka filmu podkreśla również istotę zaufania do samych siebie i przyjemności czerpanej
z doświadczania własnego ciała. „Powodzenia, Leo Grande” to opowieść
o dążeniu do emocjonalnego i cielesnego porozumienia, kobiecej samoakceptacji i uwalnianiu się z ograniczających przekonań na temat siebie i seksu. Cielesna i werbalna komunikacja pomiędzy dwojgiem ludzi, bliskość i intymna atmosfera zdają się czasem mieć większe znaczenie, niż stawiany ponad wszystkie inne doznania orgazm.

I będziemy żyli, wujaszku kochany. Przeżyjemy długi, długi szereg dni,
wlokących się wieczorów; cierpliwie zniesiemy doświadczenia, jakie
nam los ześle.

Anton Czechow, Wujaszek Wania

Szukając inspiracji i odpowiednich słów na rozpoczęcie, postanowiłam kolejny raz obejrzeć trailer filmu. Tam natknęłam się na komentarz: „Nie pamiętam, kiedy jakiś film ruszył mnie tak, jak ten”. Inne głosy zarzucają mu zbyt powolne tempo, za długi czas trwania i zwyczajnie – nudę. Czy ktoś
w tym układzie ma rację? Niezmiennie fascynuje mnie, jak różnie odbieramy filmy i jak wiele czynników może na to wpływać – jak chociażby zmęczenie po całym dniu pracy czy po prostu gorszy czas w oczekiwaniu na wiosnę.
Ja wybrałam się na Drive my car bez szczególnego przygotowania i lekko uprzedzona do aż trzygodzinnego seansu. Czy mimo tego bohaterom udało się do mnie dotrzeć?

Yûsuke (Hidetoshi Nishijima) i Oto (Reika Krishima) są małżeństwem. Już pierwsza scena filmu, kręcona w półmroku sypialni, nakreśla nam pejzaż ich świata, który przepełniony jest intymnością, twórczością i wzajemnym zaufaniem. On jest reżyserem teatralnym, ona telewizyjną scenarzystką. Oprócz wspólnego domu i małżeńskiej relacji, posiadają silną nić porozumienia również na gruncie zawodowym. Są dla siebie wzajemnym wsparciem i inspiracją. Yûsuke właśnie przygotowuje się do adaptacji Wujaszka Wani, autorstwa Antoniego Czechowa, w której z resztą sam gra tytułową rolę. Aby lepiej zapamiętać kwestie, codziennie słucha w swoim samochodzie nagrań przygotowanych przez Oto. Jeśli chodzi o jej twórczość
i to, jak budzą się do życia jej historie – Oto towarzyszy ciekawa przypadłość, którą można obserwować już w pierwszej, wspomnianej przeze mnie scenie…

Niestety małżeńską więź tych dwojga przerywa niespodziewana śmierć Oto. Yûsuke, aby poradzić sobie z tą stratą, wyjeżdża do Hiroszimy i rzuca się
w wir pracy. Rezygnuje przy tym z roli Wujaszka Wani (zgodnie z Czechowem: zgorzkniałego i zawiedzionego życiem) i pozostaje jedynie reżyserem sztuki. Adaptacja jest niezwykła, gdyż każdy z aktorów wypowiada swoje kwestie w innym języku. Festiwal, na którym wystawiony ma zostać spektakl, ku frustracji Yûsuke, zmusza go do korzystania z usług młodej kierowczyni, nie pozwalając mu na samodzielne prowadzenie swojego samochodu. Misaki (Tôko Miura) w milczący i solidny sposób wykonuje swoje obowiązki. Czy Yûsuke będzie w stanie jej zaufać i oddać kierownicę swojego samochodu w jej ręce? Co kryje się za ich wspólnym milczeniem w czasie podróży po Hiroszimie?

Wraz z rozwojem fabuły poznajemy niezwykły, psychologiczny portret Oto. Na światło dzienne wychodzą również ich skrywane, małżeńskie tajemnice. Możemy przyjrzeć się z bliska rysom na relacji tej pary i kompromisom,
na które każde z nich musiało przystawać. Tymczasem Yûsuke, konfrontowany z milczącym spokojem Misaki, coraz to nowymi osobami
z teatralnej załogi oraz z samym tekstem Czechowa – zaczyna wpuszczać
do swojego życia nowe spojrzenia na rzeczywistość.

Warto przyjrzeć się z bliska naprawdę wielu aspektom filmu.

🌿 W jaki sposób Yûsuke radzi sobie ze stratą, jak wyraża emocje?
🌿 Oto i jej głębia – czy Yûsuke miał szansę poznać ją tak, jak tego pragnął?
🌿 Jego relacja z Misaki – na czym polega?
🌿 Samochód prowadzony przez Misaki – jakim jest miejscem dla bohaterów?
🌿 Postaci drugoplanowe – co dzięki nim może zrozumieć Yûsuke?
🌿 Samotności bohaterów – jakie przybierają postaci?
🌿 Jak rola Wujaszka Wani koresponduje z życiem Yûsuke?
🌿 Ostateczny wydźwięk filmu – czy to wszystko w Twoim odczuciu ma sens? Jakie myśli i nastrój Ci towarzyszą? Którzy bohaterowie stali Ci się bliscy? Dlaczego?

Czegokolwiek bym nie napisała, ten film musicie zobaczyć sami. Myślę,
że jeśli trafi w odpowiedni czas w życiu widza, a przynajmniej dobry dzień
na jego odbiór – z otwartością głowy i serca oraz wygodnym fotelem – ma szansę rozgościć się w jego pamięci na długo i zrobić wiele dobrego. Tak było w moim przypadku. Dla mnie Drive my car to przynoszący ukojenie film
o zmaganiu się z trudami życia i znajdowaniu w nich piękna, uwalnianiu się
z ograniczających schematów. Nie mogę nie wspomnieć o pokazanym
z niebywałą delikatnością procesie nawiązywania relacji przez kruchych bohaterów oraz ich stopniowego rozwoju. Jakby nie było – jest to również
w pewnym sensie film drogi. Jest przepełniony subtelnymi emocjami i jak zwykle: to, co w nim zobaczymy będzie zależało od naszych własnych doświadczeń. Jeśli jeszcze nie teraz, być może seans Drive my car okaże się bardziej udany za kilka lat. To jeden z tych filmów, który ma wyjątkowy potencjał dojrzewania wraz z widzem. Ja nie mogę się doczekać kolejnego seansu. Sprawdźcie sami, ten Oscar to tylko wisienka na torcie.

Zgodnie z tym, co sugeruje cytat, The Hand of God to film w dużej mierze autobiograficzny. Reżyser znany dotąd z filmów takich jak Wielkie Piękno czy Młodość nie stroni od ważnych tematów i pytań o sens życia. Robi to zazwyczaj w ekscentryczno-majestatycznym stylu, skupiając się na wizualnym pięknie i chwytliwej, tanecznej muzyce. Tym razem Sorrentino schodzi mocniej na ziemię i dość realistycznie pokazuje nam czasy swojego dorastania. Przenosimy się do Neapolu z lat 80-tych, by poznać pewną nietuzinkową rodzinę i nastoletniego chłopca o imieniu Fabietto.

Rodzina Schisa to prawdziwa wybuchowa mieszanka charakterów i esencja włoskiego temperamentu: rodzice obdarzeni ciężkim poczuciem humoru (prym w niestosownych żartach i żonglowaniu pomarańczami wiedzie mama), brat próbujący zostać aktorem, cała rzesza ekscentrycznych wujków i cioć nie żałujących sobie okazji do dramatycznych awantur. Krążący wokół wianuszek okolicznych dziwaków dodaje całej scenerii specyficznego klimatu i komizmu z prawdziwego zdarzenia. Wśród nich swoje miejsce próbuje znaleźć Fabietto, rozważny i wrażliwy na piękno miłośnik filozofii oraz piłki nożnej. Poznajemy go w momencie, gdy okoliczny klub Napoli bierze pod uwagę wcielenie w swoje szeregi argentyńskiego piłkarza – Diego Maradony, idola Fabietto. Piłkarz już wtedy owiany był legendarną sławą. W temacie jego bramki strzelonej ręką nie zabraknie intensywnych emocji.

Miłość do piłki nożnej przeplata się z innymi namiętnościami Fabietto. Wśród nich są m.in. dziewczyny i dojrzałe kobiety, muzyka, kino oraz różne modele męskości – wśród nich chłopak szuka dla siebie drogowskazów odnośnie własnego Ja. Dość beztroskie jeszcze poszukiwania przerywa tragedia, która bezpowrotnie ucisza gromkie śmiechy w jego rodzinnym domu. Ból, z jakim mierzy się chłopak, przytłacza go. Nie radząc sobie ze stratą i towarzyszącymi jej emocjami pogrąża się w pełnych goryczy negatywnych wizjach świata i swojej przyszłości, nadając im filozoficzny charakter. Nagle staje przed nim ogromne wyzwanie – musi szybko dojrzeć
i stanąć do walki o to, czego pragnie. Na szczęście nie jest w tym wszystkim całkiem sam.

Przekrój emocji na ekranie jest naprawdę szeroki, warto więc się na chwilę nad nimi zatrzymać i zastanowić:

💙 Co Fabietto otrzymał od rodziców, co mu przekazali?
💙 W jaki sposób rodzina radzi sobie z trudnościami? Jacy są dla siebie?
💙 Śmiech przez łzy – czy ta metoda ma rację bytu?
💙 Co sprawia chłopakowi autentyczną radość? Co go smuci?
💙 Jak wiele różnych twarzy posiadają bliscy głównego bohatera? W jaki sposób nazwać każdą z nich?
💙 Postacie drugoplanowe – co wniosły do życia Fabietto?
💙 Ból po stracie, który przeżywa Fabietto – co tak naprawdę mógł czuć?
Co faktycznie utracił?
💙 Punkty zwrotne w życiu chłopaka – kiedy miały miejsce?
💙 Jak może wyglądać jego przyszłość?

Ten film jest słoneczną podróżą do Neapolu – pełną ciepła i goryczy, radości
i głębokiego smutku. Te trudne połączenia sprawiają, że jest on jeszcze bardziej bliski pradziwemu życiu. Rodzina Schisa potrafi śmiać się przez łzy i celnie przebijać niemal każdą bańkę trudnego do wytrzymania napięcia. Jeśli szukacie filmu, w czasie którego westchniecie: „Ach, takie jest życie!”,
a być może po seansie poczujecie iskierkę nadziei – The Hand of God czeka na Was. Fakt, że jest to film bardzo osobisty dla reżysera nadaje całości dodatkowego realizmu. A może film kompetnie Was odrzuci? Jest i taka możliwość. W każdym razie – do Neapolu warto zajrzeć szczególnie teraz, chociażby po to, by na chwilę uciec od otaczającej nas zimy i posłuchać szumu morskich fal. Oraz by sprawdzić, jak i kiedy działać może Ręka Boga.

…czyli o wychowaniu panien i cnotach niewieścich.

Pamiętacie uczucie towarzyszące zakończeniu roku szkolnego? To nieuchwytne „‚coś” pomiędzy ulgą, dreszczem ekscytacji i przedsmakiem dni przesyconych niemal nieskończoną wolnością, wielką niewiadomą… Podejrzewam, że tego dnia podobny stan towarzyszy uczennicom i uczniom niezależnie od kraju pochodzenia. Wakacje w Turcji są wyjątkowo długie, więc jest się z czego cieszyć. Nie inaczej jest w przypadku naszych bohaterek. Kilkunastoletnie siostry: Lale, Nur, Selma, Ece i Sonay właśnie wracają
z uroczystości zakończenia roku szkolnego. Lato trwa w pełnym rozkwicie, słońce rozgrzewa piasek na plaży i rozświetla grzywy morskich fal. Podobnie kwitną dziewczyny – wiatr rozwiewa ich długie, kasztanowe włosy i smaga opaloną skórę. W drodze powrotnej do domu towarzyszą im chłopcy,
z którymi wbiegają do morza, mocząc szkolne mundurki. Bawią się, śmieją, chłopcy biorą dziewczyny „na barana”. Siostry wracają do domu jeszcze
za dnia, wciąż przepełnione radością i energią. Wyraźnie czujemy łączące ich porozumienie i głęboką relację. Przykra niespodzianka czeka na nie zaraz po przekroczeniu progu domu, gdy jeszcze chichoczą i urządzają przepychanki. Babcia zwraca się do nich następującymi słowami:

Pani Petek zadzwoniła i powiedziała, że się zeszmaciłyście.
Ocierałyście się o ramiona chłopaków.
Jesteście ohydne.

Na początku warto zaznaczyć, że w tureckim społeczeństwie wciąż kultywowane są konserwatywno-patriarchalne tradycje rodzinne,
a najważniejszymi wartościami są cnota i honor rodu. Budząca się
w młodych kobietach seksualność stanowi w wyobrażeniach społeczeństwa zagrażającą, demoniczną wręcz siłę. Sam seks kojarzy się z czymś zakazanym i brudnym. Idealna kobieta powinna w obowiązujących ramach stanowić „uosobienie cnót”: być skromna, oddana rodzinie, pracowita
i obowiązkowo – być dziewicą w dniu ślubu, co w razie wątpliwości sprawdzane jest komisyjnie przez ginekologa. To wszystko wciąż dzieje się
w XXI wieku. Czy niektóre aspekty nie brzmią odrobinę znajomo?…

W związku z zabawą na plaży rusza cała fala upokorzeń i radykalnych prób ograniczenia wolności sióstr. Oprócz babci dbającej o tradycyjne wartości, opiekę nad nimi sprawuje zasadniczy i porywczy wuj. Tak, to zestawienie nie zwiastuje niczego dobrego. Na pierwszy ogień idzie zamknięcie dziewczyn
w domu na cztery spusty i odebranie dostępu do wszelkich potencjalnych źródeł „zepsucia”, jak telewizja, telefon i książki. Następnie zapada decyzja
o jak najszybszym wydaniu sióstr za mąż, po wcześniejszym, szczegółowym przygotowaniu ich do tej roli. Uszycie ubrań w ponurych kolorach i lekcje gotowania to jedne z pierwszych elementów tego procesu. Nie muszę chyba dodawać, że przyszli mężowie zostaną odgórnie wybrani każdej z dziewcząt przez opiekunów, po wcześniejszej akceptacji wspólnoty. Siostry traktowane są jak towar i karta przetargowa niemal dosłownie, co obserwujemy w scenie „wyprowadzenia” przez babcię dziewczyn na rynek, aby mogli się im lepiej przyjrzeć okoliczni mężczyźni. Eksponowanie swojej urody? Tak, ale tylko we wspólnym interesie rodziny. Niech żyją podwójne standardy!

Szybko przekonujemy się, że mimo początkowych, solidarnych prób sprzeciwu, nasze bohaterki nie mają żadnego głosu w związku z gotowanym im losem. Tylko jedna z nich będzie miała szczęście poślubić chłopaka, którego kocha, reszcie zostanie narzucone to, co zdaniem opiekunów jest najlepsze dla interesu rodziny. Każda reaguje w indywidualny sposób na sytuację w której się znalazły i mamy okazję obserwować zachodzące w nich w tym czasie przemiany. Najwięcej siły do stawiania sprzeciwu opresji ma Lale, najmłodsza z sióstr i jednocześnie narratorka przedstawianych wydarzeń. W związku ze swoim wiekiem spędziła najmniej czasu przesiąkając tradycyjnymi rytuałami i trzeźwo ocenia absurd otaczającej ją sytuacji. Jak odkrywać swoją seksualność i płeć przeciwną podczas aresztu domowego? Co wspólnego ma z tym zamiłowanie dziewcząt do piłki nożnej? Czy w tej bajce o księżniczkach zaklętych w wieży w ramach kary za swoje piękno i żywotność pojawią się jakieś postaci, które pomogą im wydostać się z niewoli? Kto za swoją rozkwitającą młodość zapłaci najwyższą cenę?
Tego dowiecie się z seansu.

Oprócz pytań związanych z fabułą filmu warto zadać sobie kilka innych pytań:

💙 Jak z sytuacją radziła sobie każda z dziewczyn?
💙 Czego chciały dla siebie?
💙 Czym była dla nich wolność?
💙 Jakim interesom ona zagraża? Kto się jej boi najbardziej i dlaczego?
💙 Jakich aspektów dojrzewania i poznawania siebie zostały pozbawione?
💙 Niezależnie od płci: czym jest dla mnie kobiecość? Z czym mi się kojarzy?
💙 W jaki sposób manifestuję swoją kobiecość? Może mam jakieś sposoby celebrowania jej?
💙 W jaki sposób kobiety mogą się wspierać i chronić nawzajem?

Mustang to film o przemocy, w którą może przerodzić się ortodoksyjne przestrzeganie tradycji. To na całe szczęście też opowieść o kobiecej energii
i sile, która potrafi odradzać się nawet w najtrudniejszych warunkach. Kobieca solidarność okiem reżyserki (która w Turcji miała problemy za ukazanie niewygodnej prawdy o swoim kraju na arenie międzynarodowej) potrafi kruszyć mury i skostniałe systemy. Kobieta jest przemianą, zaś tytułowe mustangi to konie, które nigdy nie dały się ujarzmić człowiekowi. Wymownie? Dodam, że gorycz ekranowych wydarzeń łagodzona jest wizualnym pięknem i czułym, zmysłowym okiem kamery. Obejrzyjcie ten film przy najbliższej okazji i sprawdźcie, co jeszcze w nim do Was przemówi.